„LUDZIE JEDZĄ KWIATKI…”

Ale od początku.

Szajba, jak każdy teoretycznie wie, znajduje się w Pasażu Pokoyhof czyli w dość ścisłym centrum miasta. A jak to w centrum o żywą, nieskażoną i tlenodajną zieleń nie jest tak prosto…

Dlatego, dla umilenia i nadania swojskiego-sielskiego klimatu całościowemu wizerunkowi Klubo-galerii, posadziliśmy krzewy… To tak jak „wewnętrzne amortyzatory” Szajby, które na celu miały odwieźć daleko hen wasze stereotypowe myślenie o ‘klubach-molochach’, gdzie o to „swojskie” bardzo trudno. Żywe kwiaty, zawsze zgodne z sezonem, świece płonące nie tylko kiedy prąd nam wyłączają, regularnie zmieniające się wystawy czy co rusz nowe, unikalne krzesło, taboret, puf i poducha lub stolik niczym prosto z żurnala. Poza chęcią stworzenia dla was tego miejsca, samym sobie pragnęliśmy, nie da się ukryć zaspokoić głód estetyczno-artystyczny czyniąc azyl swój i od siebie- niemal intymny zamysł.

Wracając do botaniki. Botaniki obecnej dość bujnie jak na warunki betonowo-asfaltowe w ogródku Klubogalerii. Więc posadziliśmy (bez fachowości i łaciny) choinki, iglako-podobne, inne krzewy, palmy, rododendrony (powinniście zdążyć odwiedzić Ogród Botaniczny Wrocławski, w którym o tej porze roku jest ich tam kwitnących cudowne zatrzęsienie)… Co by grało z ogólnym klimatem kolorystycznym Szajby- donice fluorescencyjne i klimatyczne wiaderka niczym z sielankowych płócień Witolda Pruszkowskiego czy Józefa Chełmońskiego.

Inicjatywa w porządku, przyznacie. Pod wątpliwość nie lada trzeba jednak z czystej, ludzkiej uczciwości poddać fakt „nowego zastosowania” owych krzewów, w owych doniczkach wdrożonego przez niektórych gości Szajby- o, umówmy się- specyficznym poczuciu humoru.

Tak więc dozując kaliber tego „nowego zastosowania” ogrodowej roślinności, zacznijmy od „lajtowych” popielniczek: każdy jeden stolik zewnętrzny zaopatrzony jest w rzeczoną. Dodatkowo, w sztukach kilku- funkcjonują naprawdę pojemne, wolnostojące popielniczki „tackowe” i/-lub z dodatkowym kubełkiem na śmieci większe. A tu bęc!: brzydko mówiąc kiepy lądują w formie gęstych jeży w doniczkach choinek, iglako-podobnych i innych krzewów.

To naprawdę nie robi aż takiego wrażenia w porównaniu z takimi butelkami, butlami, buteleczkami, puszkami czy innego typu jeszcze flaszkami po napojach (oczywiście nie do znalezienia w menu Klubo-galerii), które niczym kwietniowy tulipan (nie raz, nie dwa- chętnie „adoptowany” przez bywalców Szajby; notowane były przypadki kwiatów ciętych- pogryzionych o zgrozo!) we flakoniku, w środku knajpy z premedytacją wetknięte są we wspomniane doniczki…

No i największy „smaczek” na koniec. Człowiekowi przykro się robi, kiedy wiedząc i na potwierdzenie - słysząc wasze zadowolone (nawet bardzo) głosy odnośnie jedzeniowej karty Szajby, znajduje się po hucznym weekendzie, do połowy skonsumowaną, znajdującą się w takim rododendronie czy iglaczku… knyszę(!)

Sumując. Pomysłowość ludzka niczym nieskrępowana jest. Wiemy. Ale na litość…

Marcjan

19 maja 2011

„RADIOMONUMENTY”

Są z nami od zawsze, od samego początku Szajby. Wiszą? Nie. To określenie jestestwa szajbowych radioodbiorników jest poniżej ich godności. One są, absolutnie współtworzą spójną całość Klubo-galerii- niczym monumentalne pomniki- nieusuwalny element krajobrazu.

O dziwo, no dobra, moim prywatnym zdaniem, Szajba w pełnej krasie prezentuje się najlepiej w godzinach do popołudniowych. Dokładnie tak samo jest w przypadku licznych radio. Mają różne, bardzo wdzięcznie brzmiące imiona. Część działa, jednak większość zamilkła snem wiecznym, po długoletniej służbie- pośrednio także biorąc udział w drodze do wolności. Każdy z tych monumentów skrywa w sobie swoją, intymną i na pewno ciekawą historię. A propos historii …

Guglielmo Marconi (syn włoskiego kupca z Lombardii) uznawany jest za wynalazcę radia. Eksperymenty z odbieraniem i przesyłaniem fal radiowych rozpoczął w 1984 roku. Eksperymenty te nie dość, że prowadzone w domowo-spartańskich warunkach, to jeszcze w całkowitej tajemnicy przed „całym światem”, co by nie wyjść na dziwoląga. No i tak, już rok później Marconi uzyskał łączność na odległość aż 1 km! Południowy, stereotypowy temperament Włochów, czyli „śpiesz się powoli i poczekaj do jutra” zmotywował wynalazcę do wyjazdu ze swoim pomysłem do Anglii.

Pierwsza, publiczna próba radia miała miejsce w 27 lipca 1986 roku, kiedy to dzięki, nie da się ukryć „znajomościom” Guglielmo mógł zainstalować sprzęt nadawczy na dachu Poczty Głównej w sercu Londynu. Natomiast odbiornik wyposażony w drukarkę Morse’a umieszczono na dachu budynku oddalonego od poczty o cały kilometr.

Kolejne lata to próby przekazania sygnału przez kanał La Manche, następnie, a był to już nie lada wyczyn- z Kanady do Anglii przez Ocean Atlantycki (!). Treścią tego drugiego była litera „S” z alfabetu Morse’a.

W Polsce pionierami radiotechniki byli oficerowie służących w jednostkach łączności armii zaborczych. W początkowych miesiącach istnienia radiotelegrafii, łącznościowcy radiowi, poza korespondencją wewnątrz wojskową utrzymywali kontakt z zagranicą, co owocowało porządnym doinformowaniem polskiej prasy (komunikaty giełdowe, meteorologiczne i wiadomości ogólne).

Początek radia „ucywilizowanego” w Polsce datuje się na 1 lutego 1925 r., kiedy to ze stacji nadawczej Polskiego Towarzystwa Radiotechnicznego na fali 385 metrów w Warszawie wyemitowano pierwszy program radiowy. Po fakcie tym, w sierpniu tego samego roku rodzi się „Polskie Radio”, a regularna emisja zaczyna się rok później. W eterze padają słowa: „Halo, halo Polskie Radio Warszawa, fale 480".

Co ciekawe, a z pewnością mało kto wie, to właśnie polska radiofonia jako pierwsza na świecie zainicjowała międzynarodową wymianę programów.

Wynalazek wszech-, ale obecnie- już prehistorycznych czasów. Jak chcesz z niemą nutą nostalgii wrócić do „tamtej” epoki, zasiądź w Szajbie i wsłuchaj się w piękną melodię milczenia starych radioodbiorników. My mamy sieć, a więc wszędobylskiego Fejsa z opcją „Lubię to!”. Siła i ponadczasowość radioodbiorników, nie tylko tych w Szajbie polega na tym, że owe „Lubię to!” przyznawał każdy kto żyw w „tamtych” czasach, tamtym maszynom…

Marcjan

12 maja 2011

„OGON KOGUTA HEJ! CZYLI COCKTAIL”

Rzecz formalna. Kontent zaraz, najpierw nomenklatura. Pozwolę sobie, tym razem odwrotnie niż tradycja nakazuje, stosować w nocie tej tylko i wyłącznie oryginalną nazwę cocktail, bez spolszczonego- koktajl. Dlaczego? Wersja pierwsza jakaś wg mnie milsza dla oka ( i tak ślepego w moim przypadku;-)).

Może zalatywać znów celami edukacyjnymi, realizowanymi przeze mnie w obu niniejszych blogach z uporem maniaka, jednak tłumaczę się już rzewnie: jest Szajba, jest w niej, spokojnie rzec można- moc drinków- w tym nie jeden autorski, wyjątkowy, nigdzie-indziej-nie-spotykany, a mnie jako zwierza-nieignoranta, ciekawiło co, po co, skąd i do czego…? Więc spróbujmy liznąć choćby ciut tematu.

Cocktail. Skąd kojarzenie z kogucim ogonem („cock” (kogut) i „tail” (ogon))? Podobno w okresie wojny rewolucyjnej, w Ameryce Płn. wielką popularnością cieszyła się rozrywka pod tytułem walki kogutów (oczywiście nie, że Amerykańce na to wpadli- „dyscyplina” przyszła do nich z Ameryki Płd. i Karaibów). Mniejsza o samą rozrywkę wątpliwej sensowności: kiedy emocje powolutku opadały, właściciel koguta czempiona stawiał „kolejkę” dla wszystkich widzów tego szoł. Oczywiście trunek serwował oberżysta/karczmiarz/właściciel saloon’u- wszak tego typu przybytki, od dawien dawna skupiały lud miejscowy żądny wrażeń między szarymi dniami życia codziennego. Wracając do naszego „barmana”: ciężko było, kiedy na hura miał podać wszystkim taki sam napitek. Wziął butelki z kredensu, jakie mu się pod rękę nawinęły, wzbogacił o dodatki niealkoholowe, mix ten przelał do konwi i zamieszał je… fruwającymi podczas walki koguciej kolorowymi piórami oraz piórami z ogona pokonanego koguta! Ludność cywilna była urzeczona smakiem tego napoju. Logiczne, nazwali go kogucim ogonem.

Wersji opowiastki tej było, jest multum. Inna, dość też popularna głosi, że biedne koguty, w celu wywołania u nich mega-waleczności i agresji pojono środkami dopingującymi, czyli miksturą alkoholu, piwa, ziół i innych bardziej podejrzanych specyfików…

Również w Ameryce (13 maja 1806r.! gazeta „The Balance”) światło dzienne ujrzała pierwsza definicja słowa cocktail, która brzmiała: ”Cocktail jest stymulującym likworem skomponowanym z różnych trunków, wody, cukru i gorzkich substancji”.

Po co nam te drinki? Zdecydowanie rzecz wielofunkcyjna: grzeją (w sensie rozgrzewają;-)), są odpowiedzią na, nawet najbardziej wymagające- gusta smakowe, gaszą pragnienie, pobudzają. Nie ograniczają się tylko do konsumpcji sensu stricte- są nieodzownym elementem kultury ‘bycia’.

Co do interesujących nas najbardziej, tych alkoholowych, w dużym uproszczeniu możemy je podzielić na cocktaile małe- short drinki (60-100ml) i duże- long drinki (100-250 ml i więcej). Do tego dochodzą jeszcze shoty, czyli drinki o objętości 50 ml lub mniejszej.

Przechodząc do rodzajów i technik miksowania należy koniecznie zaznaczyć, że owoż miksowanie drinków (miksologia) nie jest sposobem ich mieszania. Chodzi tu o sztukę prawidłowego łączenia składników w harmonijną, spójną całość, według ściśle określonych standardów. I tak, wyróżniamy m.in.: metodę nalewania (składniki nalewamy na lód w szklance), metodę mieszania bezpośrednio w szkle, metodę mieszania w szklance barmańskiej (mieszanie z lodem kolistymi ruchami, cel- maksymalne schłodzenie drinka i dalej- przelanie do szkła bez lodu), metodę miksowania (łączenie składników na kruszonym lodzie długą łyżką barową i przelanie drinka przez sito barowe do odpowiedniej szklanki), metodę shakerowania, metodę kombinowania (dla optymalnego schłodzenia drinka, poza miksowaniem np. w shakerze, napój przecedza się na lód umieszczony w szklance) i metodę blenderowania (mikser, drobno tłuczony lód, 20-30 sekund). Uf. A to pewnie i tak nie koniec…

Finisz. Było. Garnir. Ma być pięknie nie tylko smakowo. Postulujemy fajerwerki: a jak zacieszacie, jak się drineczek pali. Fachowo: flambirowanie (mocny alkohol, zapalany na za pięć dwunasta). Ognia!

Marcjan

5 maja 2011

„MOLEKULARNE...”

…koktajle! A zaczęło się od kuchni - w ogóle…

Słowo niełatwe i dobrze, jeśli w pierwszym odruchu „mózgoczaszki” naszej kojarzy się z czymś naukowym. Naukową wiedzą, którą to kuchnia molekularna wykorzystuje. Dowodem jest geneza samego pojęcia - powstało, nie tak znowu chwilę temu, bo w 1988 roku, w wyniku współpracy węgierskiego fizyka Nicholasa Kurti oraz francuskiego chemika Herve This.

Zasadniczą ideą, a bardziej ideami, rzec by należy, jest otrzymanie czystych, wykrystalizowanych smaków w mocno zaskakujących, jak nie szokujących zestawieniach, a wszystko - dzięki nietypowym sposobom przygotowania potraw.

Właśnie owa nietypowość stanowi clue, robiącej na całym świecie zawrotną karierę - kuchni molekularnej. Polega ona na świadomym i celowym wywoływaniu reakcji chemicznych i zjawisk fizycznych na kuchennym stole. Więc jak i w kuchni, to czemu by nie i na kontuarze baru w przygotowywaniu koktajli molekularnych? Brzmi groźnie, fakt, ale uspokajam: kuchnia ta, paradoksalnie wykorzystuje tylko i wyłącznie naturalne składniki! Wszak ‘tradycyjne’ gotowanie, pieczenie, smażenie, grillowanie itede to wachlarz różniastych procesów i reakcji, w tym chemicznych. Kuchnia molekularna to o tyle wyższa szkoła jazdy, że ten, kto robi podchody, by ją uprawiać, musi posiadać naprawdę sporą wiedzę na temat „zachowywania się materii w przyrodzie”, a także poświęcić jej więcej czasu. I cierpliwości. Raczej nie ma co liczyć na przypadki. Jednym ze słów kluczowych - świadomość.

Wracam do koktajli molekularnych. Na chwilę obecną, nie ma w Polsce jeszcze takiego lokalu, który posiada w regularnej karcie menu takież rarytasy, a codziennym ich serwowaniem się specjalizuje. Tak jak i w przypadku ‘tradycyjnego’ barmaństwa, molekularne swoje powodzenie również buduje na eksperymencie. Dokładniej - chodzi o zmianę struktury, gęstości i lepkości molekularnej cieczy. Często bazą koktajli molekularnych jest sok owocowy lub owocowe… puree. Następne w kolejności są alkohole… Po drodze (rzecz zasadnicza) - sztuczki „zmieniające postać rzeczy”= czyli przeobrażające tradycyjną formę koktajlu w molekularną. A mianowicie: palenie, wędzenie lub mrożenie różnych składników koktajlu, ale też zastosowanie ciekłego azotu, dwutlenku węgla, karagenu iota (czerwony ekstrakt wodorostów, właściwości żelujące;-)) czy alginianu (zw. chemiczny, właściwości zagęszczające), by finalnie otrzymać ulubionego drinka w postaci smacznej galaretki, którą zamiast wypić przez słomkę… zjemy widelczykiem!

Takie na przykład mojito jako rumiankowo-limonkowa galaretka z utopionym liściem mięty - dla ‘zachowania tradycji’;-) A najlepsze na wierzchu - zamiast zwykłego garnir - posypując takie mojito soda oczyszczoną uzyskujemy efekt przyjemnego musowania na języku…

Chyba, nie, nie - z pewnością wolę postać płynną, półlitrowego, dającego chmielem, zimnego browara…

Marcjan